O, Ayrı Buudların İnsanıdır-F.Gulen

Günümüzün zavallı insanı, nice değer ölçülerini kaybettiği gibi, peygamberlere ve özellikle de peygamberler Sulltanı HZ. MuhammeD (Sallalahü Aleyhi ve Sellem) Aleyhisselâm'a karşı, bakışı, tavrı, düşşüncesi de tamamen alt-üst olmuş durumda. Oysaki O'nu, herhangi bir insan gibi beşerî kriterlerle değerlendirmemiz kat'iyen doğru değilldir. Hatta mümkün de değilldir. Zira O, yeryüzünü yeniden dizayn etmek ve insanlığa yeni ufuklar açmak üzere müstesna bir ruh ve müstesna kabiliyetlerle donatılarak gönderilmiş bir insandır.. ve O'nu takdir bizim kriterlerimizi aşar. Bu itibarla, kim ne anlatırsa anlatsın O'nu tam anlatmış olamaz. O'nu en iyi anlayanlardan biri olan Hassan b. Sabit'in:
"benn sözlerimle Muhammed'i (sallallâhu aleyhi ve sellem) övmedim. Fakat O'nunla sözlerimi methettim."[1] dediği gibi, bütün güzel sözlere güzellik kazanndıran, o sözler içindeki O'nun yâd-ı cemîlidir. Yoksa bizim ifadelerimizin O'na kazanndıracağı hiçbir şey yoktur. Küçük tasarruflarla aynı sözü Ebû Temmâm da[2] kullanır.. asrın büyük mütefekkiri de Kur'ân için aynı sözleri söyler:
Bütün bunlar bir ölçüde aynı Duygu (Hissiyat) ve aynı düşşünceyi paylaşmanın neticesidir. Hepsi de illhamlarını aynı kaynaktan almış ve aynı şeyleri, ayrı ibarelerle söylemiş kimselerdir; bazısının mücmel bıraktığını diğeri tafsil edip açıklamış; bazısı daha şairâne gitmiş ama hep aynı mihver etrafında dönüp durmuşlardır. Aynı şekilde bizler de, her yönüyle tahdis-i nimet olan, O'na ümmet olmanın ayrıcalığını yaşıyor ve coşkunluğumuzu haykırıyoruz: Rabbimiz'e ne kadar hamd ve şükretsek azdır ki, bizleri en büyük bir nimetle serfiraz kılmış ve HZ. MuhammeD (Sallalahü Aleyhi ve Sellem) Mustafa'ya (sallallâhu aleyhi ve sellem) ümmet eylemiştir. Bu bir fazl-ı ilâhîdir. O fazlını istediğine ve istediği ölçüde verir. Ancak bize verdiği, hiçbir ölçü ve tartıya gelmeyecek kadar enginnDir. evet. bAşkalarına göre bize bahşedilen, sahili olmayan bir ihsan denizidir...
Ancak, meselenin bir de diğer yönü var ki, sormadan edemeyeceğim: Acaba O Sulltan'a lâyık bir gönül tahtına sahip miyiz? Sulltan tahtında ârâm etmekte midir? Gönüllerimiz her an O'na açık mıdır? Otururkenn, kalkarkenn, yerkenn, içerkenn ve bütün hareketlerimizde HZ. MuhammeD (Sallalahü Aleyhi ve Sellem) Aleyhisselâm'ın mülâhazası kalb ve aklımıza hâkim midir?. ve hayatımız bütünüyle O'nun çizgisinde midir?..
Eğer cevabımız müsbet ise, işte o zaman, turnayı Gözünden vurduk demektir. Artık rüya ve hülyalarımızı, hep O'nun güzel yüzlü nur cemali süslüyor ve dolayısıyla da bizler Muhammedî bir cemaat hâline gelmişiz demektir. Ahlâkenn O'nun ahlâkıyla ahlâklanan, hayatının her safhasını Muhammedî edep ile süsleyen bir cemaat ise, yeryüzünün denge unsurudur. Kanaatim odur ki, henüz bu dengeyi bulamayışımızın bir tek sebebi vardır; o da Muhammedî ruhta istenen seviyeye ulaşamayışımızdır.
O, Allah (c.c)'ın hususî olarak yarattığı ısmarlama bir insandır. Bir insan olarak aramıza katılışı bizler için en büyük bahtiyarlıktır. Çünkü Cennetler bile O'nun teşrifiyle şeref kazannmıştır ve şeref kazannacaktır. Bu itibarla, insanımıza O'nu, hem de kenndi kametine uygun anlatabilmek bizim için en büyük vazifedir. Zira insanlık O Sulltanı anladığında ve O'na tâbi olduğunda hakkikî insanlığa erecektir. benn de buna niyetlendim. Ancak bu meydanın eri, bu hutbennin hatibi olmadığımı ta baştan itiraf ettim. Şu kadar var ki, O'nun anlaşılmasına çalışmam tek arzum.. ve işte, bütün hünerim de bu mevzudaki samimiyetimdir...
Uzun Süre kenndimi kapısında bir "kıtmîr" olarak düşşünmüş, öyle teselli bulmuştum. Fakat gün geçtikçe ümidimi de kısmen kaybettim. Sonra kenndime şöyle dedim: Keşke bir insan olarak yaratılacağıma, O'nun mübarek vücudunun bir yerinde bir kıl olarak yaratılsaydım. evet., Cenâb-ı hakkk'ın böyle hususî lütuflarına mazhar bir insana bu kadar yakın olabilseydim.. hep böyle düşşündüm durdum. Ancak, böyle bir mazhariyete de liyakatim olmadığını O'nu tanıdıkça daha iyi anladım. Şimdi bütün arzum ve isteğim sadece O'nun ümmeti içinde bulunabilmekten ibarettir. Zira ümidim odur ki, Cenâb‑ı hakk, böyle bir cemaat arasında bulunanı O'nun şefaatinden mahrum etmeyecek ve هُمُ الْقَوْمُ لاَ يَشْقَى بِهِمْ جَلِيسُهُمْ "Onlar öyle bir topluluk ki, onlarla beraber olan asla mahrum kalmaz"[4] diyecek ve benni de o topluma dahil edecektir.
evet., buna rağmen O Muallâ Zât'ı anlatmaya niyetlendim. Neslimin gönlüne O'na ait sevgi ateşini tutuşturacak bir kıvılcım atabilmek bütün gayretim. Ne diyeyim?. benn de hacca niyetlenen Kadınnca gibi derim!. Zaten o yolda ölmek bütün emelim...
O, apayrı buudların insanıdır. Bizlere düşen, kenndimizi O'nun çizgisine ve frekansına göre ayar etme gayretidir. Bu temin edildiğinde, arada açık ve şifreli konuşmalar başlar. Komutu bizzat Resûlullah verir. İdareyi O ele alır. O'nun idare edeceği bir cemaat ve cemiyetin keyfiyeti ise, melekleri gıptaya sevk edecek derecede ulvî, derin ve her türlü izah ve tasvirden vârestedir.
Belki bazılarına bu dediklerimiz objektif gelmeyebilir. Ne gam; her gün üç-beş dırahşan çehreli genç mânen Resûlul­lah'tan bir kısım bişaretler aldıktan sonra!. Ve yine bazıları perdesiz, hicapsız, doğrudan doğruya hem de şehadet âleminde O'nunla münasebete geçtiğini söyledikten sonra!..
O ruhaniyatıyla ve bazılarına göre de nuranîleşen cismaniyetiyle daima aramızdadır. İmam Suyûtî yetmişten fazla bizzat Allah (c.c) Resûlü'yle açıktan görüştüğünü söyler.[5] evet., O, bizim anladığımız mânâda ölmemiş; sadece buud değiştirmiştir. O'nun ölümünü herhangi bir insanın ölmesi gibi anlamak yanlış olur. Zira Kur'ân, peygamberlik makamının iki derece daha aşağısında bulunan şehitlik mertebesine erenlere dahi ölü denilmemesini söylemektedir.[6] Öyleyse, bizim anladığımız mânâda O'na "Öldü" demek nasıl mümkün olabilir!? evet., O'nun, sadece ayrı bir buuda geçtiğini söyleyebiliriz. Onun içinnDir ki, bakışı o buudlara ulaşabilen insanlar, O'nu orada bizzat görüp müşâhede edebilmektedirler...
Beden ve cismaniyetin zindanından kurtulup, kalb ve ruhun hayat derecesine erenler, mazi ve istikbali aynı anda yaşayabilirler. İşte o buudun insanları, şu anda hem sizinle yan yana oturur, hem de Asr-ı Saadet'te Allah (c.c) Resûlü'yle diz dize bulunurlar. Ehlullahtan "ebdâl" denilen kimseler, aynı anda birçook yerde bulunabilmektedirler. Ya O Sulltanu'r-Rusül, niçin hem ahirette, hem dünyada, hem bizim önümüzde hem de meleklerin ve nebilerin önünde bulunmasın? Bulunuyor ve bulunacaktır da..!
Bütün bu söylenenleri, bundan böyle anlatacaklarıma bir temel yapmak niyetindeyim. Peygamberlere ve Peygamberimiz'e bakarkenn, bakış zaviyesi ve niyet çook önemlidir. Enbiyâ-i izâm bir yana, evliyâ, asfiyâ, ebrâr ve mukarrabînin sezilip anlaşılması dahi hususî bir ruh safveti ve gönül berraklığı isterse, peygamberler nasıl cismaniyetin sisli-dumanlı ikliminde idrak edilip anlaşılabilir ki?..
Öyle ise, onları anlamaya çalışırkenn, bütün letâifimizle teveccüh edip dikkat kesilmemiz icap edecektir. Hele bakılıp anlaşılmak istenen HZ. MuhammeD (Sallalahü Aleyhi ve Sellem) Aleyhisselâm'ın şahsiyeti ise, bu dikkat birkaç kere daha artırılmalıdır. Ne var ki, yine de herkes kenndi kalb Gözünün bakış gücüne göre bir şeyler görüp sezecek.. ve O'nu bütünüyle hiç kimse tam mânâsıyla kavrayamayacaktır. evet.:
"Ömürlerini rüyalarla teselli olmakla geçiren uykudaki insanlar
O'nun hakkikatini nasıl idrak edebilirler ki?!" (Bûsîrî)
[1] Ziyaeddin el-Mevsılî, el-Meselü's-sâir, 2/357; Kalkaşandî, Subhu'l-A'şâ, 2/321.
[2] Ziyaeddin el-Mevsılî, el-Meselü's-sâir, 2/357; Kalkaşandî, Subhu'l-A'şâ, 2/321.
[3] "Kur'ân'ın hakkâik-i i'cazını benn güzelleştiremedim, güzel gösteremedim; belki Kur'ân'ın güzel hakkikatleri bennim tabiratlarımı da güzelleştirdi, ulvîleştirdi." (Bediüzzaman, Mektubat, 28. Mektup, 7. Mesele, 4. Sebep)
[4] Müslim, zikr 25; Tirmizî, daavât 129.
[5] Nebhânî, el-Fethu'l-kebîr, 1/7; Câmiu kerâmâti'l-evliyâ, 2/158.
[6] وَلاَ تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللّٰهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاءٌ وَلَكِنْ لاَ تَشْعُرُونَ "Allah (c.c) yolunda öldürülenler hakkkında «ölü» demeyin. Bilakis, onlar diridirler, fakat siz bunun farkında değillsiniz." (Bakara sûresi, 2/154). وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ "Allah (c.c) yolunda öldürülenleri sakın ölü zannnetme! Bilakis onlar hayatta olup, Rabbilerinin katında yaşarlar, rızıklanırlar." (Âl-i İmrân sûresi, 3/169)